باران خواهی

[ویکی فقه] باران ْ خواهی، دعا و افسون باران خواستن به هنگام تأخیر در بارش باران می باشد.
برای مردمی که در مناطق خشک و کم آب زندگی می کنند، نزول باران امری حیاتی است. «بعل » خدای بزرگ کوچ نشینان سوری فلسطینی «سوارکار ابرها» خوانده می شد و او را همچون تقسیم کننده نعمت ها پرستش می کردند. عبرانیان کهن باران را به صورت مخزنی تصور می کردند که در آسمان قرار دارد، و معتقد بودند کسانی که خدا را دوست بدارند و از قوانین الهی اطاعت کنند، خداوند به آن ها نعمت و برکت می بخشد و برای شان باران نازل می کند و کسانی که گناه کنند، خداوند نعمت باران را از آن ها دریغ می دارد.
پرستش خدای باران
پرستش خدای باران به مثابه مظاهر فراوانی در میان مردم شرق و شاخه های اصلی آریایی های اروپایی کهن و بخشی از افریقا، اقیانوسیه و بومیان آمریکا رواج داشته است. خدایان مصری به نوعی با آب در ارتباط بودند. اهورامزدا در وندیداد وعده می دهد که «به زمین باران بباراند تا برای مؤمنان غذا و برای گاوان سودمند علف بیاورد». در سرزمین گرم و خشک و کم آب ایران، باران و آب همواره از بزرگ ترین نعمت های خدا به شمار می رفته است. ایرانیان به ایزدان آب و باران اعتقاد داشتند و آن ها را نیایش می کردند. مثلاً از آناهیتا (ناهید) که هم نام رودی است مینوی و هم اسم فرشته موکّل آب، تمنای باران می کردند. پرستندگان ناهید در زمان کم آبی به نیایش او می پرداختند و برای او قربانی می کردند و او که انگاشته می شد بر گردونه ای سوار است، به فرمان اهورامزدا از فراز آسمان باران و تگرگ و برف و ژاله برای مردم فرو می بارید. در اوستا از جدال فرشته باران و دیو خشکی سخن رفته است. همیشه در فصل باران، اپوش، دیو قحطی و خشک سالی، در مقابل تشتر یا تیر، فرشته باران، به مقابله بر می خاسته است. فرشته باران با شکست دیو خشکی، خاک را خرمی و مردم را روزی می بخشیده است. در «تیریشت » به تفصیل از جدال فرشته باران و دیو خشکی یاد شده است.
داستان فیروز
در آثار الباقیه آمده است که در زمان فیروز، جد انوشیروان، چند سال باران نبارید و مردم به خشک سالی افتادند. سرانجام فیروز به آتشکده رفت و در آن جا نماز خواند و سجده کرد و از خدا خواست که بلای خشک سالی را برطرف کند. پس از بیرون شدن فیروز از آتشکده و رسیدن به صحرایی که امروز روستای کامفیروز در آنجاست، ابری از آسمان برخاست و چندان بارید که مانند آن تا آن روز دیده نشده بود و آب همه جا را فرا گرفت و به این ترتیب، دعای فیروز برآورده شد.
رسوم اعراب جاهلی
...

💡 مردم عباس‌آباد به زبان طبری گویش کلارستاقی سخن می‌گویند، این زبان در منطقه عباس‌آباد دارای ادبیات شفاهی غنی می‌باشد. همچنین رقص‌های مازندرانی همچون دروم (تکدست) و چکه‌سما در بین مردم این شهر رایج است. از رسومات سنتی مردم عباس‌آباد می‌توان به تیرماه سیزده، نوروزخوانی، چله شو، آفتاب خواهی، باران خواهی، آیین سنتی ۲۶ عید ماه، نوروز، لال شو، تیرگان و … اشاره کرد.

💡 آیین باران خواهی از مراسم‌های قدیمی این روستا می‌باشد که ثبت ملی گردیده‌است و جهت ثبت جهانی منتظر یونسکو می‌باشد.

💡 از رسوم سنتی مردم چالوس می‌توان به تیرماه سیزده، نوروزخوانی، چله شو، آفتاب خواهی، باران خواهی، آیین سنتی ۲۶ عید ماه، تیرگان و … اشاره کرد.