بادپیمای

بادپیمای. [ پ َ / پ ِ ] ( نف ) یاوه گوی. بیهوده گوی. || مردم پاده پرست. ( ناظم الاطباء ). || زلف تابدار. ( ناظم الاطباء ). رجوع به بادپیما و باد شود.

💡 چو صبح زود خیز و بادپیمای زمانه بر نهاده در دهان نای

💡 بر خاک نشسته بادپیمای هنوز آبم شد و آتش تو بر جای هنوز

💡 یکی بادپیمای کم زن بود که از کینه با خویش دشمن بود