اهل صفا

اهل صفا. [ اَ ل ِ ص َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از صوفیان. ( انجمن آرا ). صاف دل. ( ناظم الاطباء ): مودت اهل صفا چه در روی و چه در قفا. ( گلستان ). || عیاش. ( ناظم الاطباء ).

کنایه از صوفیان

💡 خاکساریهاست بیدل رونق اهل صفا می‌کند خاکستر افزون آبرو آیینه را

💡 با اهل صفا می خور هان تا نخوری می الا به رخ فرخ اصحاب موافق

💡 حجازیان همه اهل صفا شدند و سرور که شد مقام ظهور تو بیت ربانی

💡 ای پیک نامه بر، خبر او به ما رسان بویی ز کوی صدق به اهل صفا رسان

💡 دعای اهل صفا کرده حرز بازوی خویش نشست و ساعد سیمین حمایل من کرد

💡 آن چه در انجمن اهل صفا جلوه کند دست هر ذره بر او گوهر راز افشاند