امید گاه

امیدگاه. [ اُ ] ( اِ مرکب ) مدعس. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). جای امید. ( آنندراج ). مرتجی. در تداول نامه نگاری قدیم به پدر و اشخاص بزرگ می نوشتند: قبله و امیدگاها. ( از یادداشت مؤلف ). || ملجاء و معاذ. ( از ناظم الاطباء ). || جای چشم داشت و محل توقع. ( ناظم الاطباء ).

جای امید

💡 مرا ز سایه درگاه خود مکن نومید که نیست در دو جهانم امید گاه دگر

💡 خلق را داشتن به بیم و امید گاه با لطف وگاه با تهدید

💡 خسروان را درگه والای او امید گاه بارگاه عالیش گردن فرازان را پناه

💡 تویی شاه من و، امید گاه من، پناه من منم مست تو، هشیار تو، غمگین تو، شاد تو

💡 چو من از دولت قرب ارچه دوری محتشم میرو به این امید گاهی بر در امید گاه خود