امر اول

امر اول. [ اَ رِ اَوْ وَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از صادر اول. ( انجمن آرا ).

💡 در اين آيه شريفه مؤ منين را به تقوى و پرواى از خدا امر نموده، و با امرى ديگر دستورمـى دهـد كـه در اعـمـال خـود نظر كنند، اعمالى كه براى روز حساب از پيش مى فرستند. ومـتـوجـه بـاشـنـد كـه آيا اعمالى كه مى فرستند صالح است، تا اميد ثواب خدا را داشتهبـاشـنـد، و يـا طـالح است. و بايد از عقاب خدا بهراسند، و از چنان اعمالى توبه نمودهنـفـس را بـه حـسـاب بـكـشند. اما امر اول، يعنى تقوى، كه در احاديث به ورع و پرهيز ازحرامهاى خدا تفسير شده، و با در نظر گرفتن اينكه تقوى هم به واجبات ارتباط دارد، وهـم بـه مـحرمات، لاجرم عبارت مى شود از: اجتناب از ترك واجبات، و اجتناب از انجام دادنمحرمات.

💡 (قاتلوهم يعذبهم الله بايديكم...) - بار ديگر امر بهقتال را تكرار مى كند چون با تحريك و تشويقى كه گذشت حالا ديگر بهتر موردقبول واقع مى شود. آرى، امر اولى ابتدائى بود و مسبوق به تحريك و يا تشويقىنبود، بخلاف دومى كه امر اول توطئه و زمينه چينى آنرا كرده و ماءمورين را كاملا آمادهساخته است.