علامه شیخ عبدالحسین امینی نجفی برای نگارش اثر بدیع خود، «الغدیر»، منابع مورد نیاز در کتابخانههای عمومی و خصوصی نجف اشرف را به دقت مورد مطالعه قرار دادند. برای دستیابی به گسترهای کاملتر، ایشان به سفرهای متعددی به ایران، سوریه، هند و ترکیه مبادرت ورزیدند تا مصادر مربوط به موضوع را با کوششی حیرتانگیز و بیوقفه به مطالعه و بررسی بپردازند. خود علامه امینی در توصیف این پژوهش گسترده میفرمایند: «من برای نوشتن الغدیر ده هزار کتاب را از بای بسمِ الله تا تای تَمَّت خواندهام و به صد هزار کتاب مراجعه مکرر داشتهام.» این میزان پشتکار نشاندهنده تعهد عمیق ایشان به مستندسازی دقیق وقایع تاریخی و دینی است.
یکی از نکات کلیدی و منحصربهفرد الغدیر که موجب شهرت جهانی آن گردیده، رویکرد روششناختی نویسنده است؛ ایشان تمامی منابع و مصادر مورد استناد کتاب را صرفاً از منابع علمای اهل سُنّت انتخاب کردهاند. این انتخاب عامدانه، که با رعایت دقیق قواعد منطقی جدل، احتجاج و مناظره صورت گرفته، همراه با اجتناب مؤلف از هرگونه تعصّب و یکسونگری، قدرت استدلالی کتاب را به شدت افزایش داده است. کتاب با تشریح حادثه غدیر آغاز شده و به معرفی ۱۱۰ نفر از راویان دست اول این حدیث میپردازد، سپس به معرفی آثار بعدی، علما، مؤلفان و شخصیتهایی که به اسناد حدیث غدیر و نقل آن پرداختهاند، اختصاص مییابد.
