لغت نامه دهخدا
ابراهیم بن موسی. [ اِ م ِ ن ِ سا ] ( اِخ ) طبیب مشهور. در مصر پرورش یافته و رئیس اطبای ملک کامل محمدبن ابی بکربن ایوب بود و در بیمارستان قاهره بتداوی مَرضی ̍ میپرداخت. وی پس از 632 هَ.ق. وفات کرده است. ابن ابی اصیبعه وی را در بیمارستان قاهره دیده و او را به مهارت در صنعت خویش می ستاید.
ابراهیم بن موسی. [ اِ م ِ ن ِ سا ] ( اِخ ) عالم متفنن اندلسی از مردم قصبه تدمیر واقع در ایالت جیان. او از موالی بنی امیه بود.و به عراق آمد و با ابن ابی خیثمه و بعض مشاهیر علماصحبت داشت. پس از آن به مصر رفت و تا آخر عمر بدانجای ببود. وفات او در سال 300 هَ.ق. اتفاق افتاد.
