فلک پیما

فلک پیما. [ ف َ ل َ پ َ / پ ِ ] ( نف مرکب ) فلک پیماینده. فلک سیر. ( فرهنگ فارسی معین ):
صیت او چون خضر و بختش چون مسیح
این زمین گرد آن فلک پیمای باد.خاقانی.ای فلک پیمای چست چست خیز
زآنچه خوردی جرعه ای بر ما بریز.مولوی.

💡 ایمان بر کفر تو ای شاه چه کس باشد سیمرغ فلک پیما پیش تو مگس باشد

💡 آه ما کی در شب هجرت فلک پیما نشد هر حباب اشک ما همچشم با دریا نشد

💡 بس که گیرد درد جویایی عشقم هر شبی اشک و آه من زمین گرد و فلک پیما شود

💡 فیض روح اللهی و پای فلک پیما کو گرچه بر صورت عیسا بنگارند اصنام

💡 چشم ظاهر چون ببستم چشم باطن باز شد شاهبازِ عرشِ پروازِ فلک پیما شدم

💡 چون فلک پیما براق اندر رکاب او کشند غاشیه از مهر بسته زین ز جوزا افکنند