لامعی گرگانی

[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است
شاعر. ملقب به لامعی. در بکرآباد گرگان به دنیا آمد. لامعی مداح خواجه نظام الملک، وزیر آلب ارسلان (465-455 ق) بود و پیش از وی عمیدالملک کندری وزیر را مدح گفته بود. پس از دوره ی آلب ارسلان از لامعی شعری در دست نیست ولذا عده ای آورده ی بعضی از تذکره ها را که وی را شاگرد امام محمد غزالی (م 505 ق) دانسته اند، اشتباه می دانند.
وی از شاعران دوره ی اول غزنوی پیروی می کرد و گاه بعضی ازقصاید آنها را جواب می گفت. لامعی در اشعار خود از ترکیبات متعدد عربی و تشبیهات استفاده کرده است. او در تشبیهات از منوچهری دامغانی و در سرودن اشعار بلند و وصف طبیعت از فرخی سیستانی و عنصری بلخی پیروی می کرد و با برخی از شعرا مانند برهانی و سوزنی و جمالی مهریجردی و عمعق بخاری مشاعره و مناظره داشت. از آثار وی: دیوان شعر.

💡 رضاقلی خان هدایت سراینده آن را جمالی مهریجردی، از معاصران برهانی و لامعی گرگانی و سوزنی سمرقندی می‌داند. اما شاعری به این نام شناخته نیست و نامش در تذکره‌ها نیامده‌است. تاریخ دقیق سرودن بهمن نامه معلوم نیست ولی چون سراینده، آن را به محمد بن ملکشاه سلجوقی اهدا کرده و در جایی از ده سال پس از مرگ ملکشاه و نیز از لشکرکشی محمدبن ملکشاه به اصفهان در ۵۰۱ هجری قمری یاد کرده‌است، احتمال می‌رود که مثنوی خود را در پایان سده پنجم و آغاز سده ششم سروده باشد. در قرن ششم، نویسندة مجمل التواریخ و القصص، یک جا از اخبار بهمن و در جایی دیگر از بهمن نامه منظوم حکیم ایرانشان بن ابی الخیر یاد کرده، که مهرداد بهار صورت درست این نام را ایرانشاه دانسته‌است.