قصده

( قصدة ) قصدة. [ ق َ ص َ دَ ] ( ع اِ ) یکی قَصَد. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). رجوع به قَصَد شود. || برگ و شاخ که نخستین برآید از درخت خاردار. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ).
قصدة. [ ق ِ دَ ] ( ع اِ ) پاره از چیزی شکسته. ج، قِصَد. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ).

پاره از چیزی شکسته جمع قصد

💡 و اعداد این فرق بودت بر سر زبان چون خوانی این قصده غر ای پر درر

💡 بگفت بر نمط این قصده است درست خجسته مطلعش این است ای ادیب همام

💡 پس پیر همچون شمع بپای خاست و زبانرا بزیور گفت بیاراست و این نظم بر قوم خواند و این قصده بر زبان راند:

💡 قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اسم عزیز، من قصده وجده، و من طلبه عرفه، فاذا عرفه لاطفه، فاذا وجد لطفه الفه، فاذا الفه انف ان یخالفه. نام خداوندی که از جود او هر مفلسی را نصیبی است، و از کرم او هر دردمندی را طبیبی است.