نغمه خوانی

نَغمه‌خوانی یک اصطلاح عروضی در ادبیات فارسی است که به صورت حامص مرکب دسته‌بندی شده است. این واژه از دو جزء نَغمه (به معنای آهنگ و صوت خوش) و خوانی (به معنای خواندن و اجرا کردن) تشکیل شده و در مجموع به عمل و شیوهٔ اجرای آواز و نغمه‌پردازی اشاره دارد. این مفهوم به‌طور ویژه به هنر و حرفهٔ نَغمه‌خوان مربوط می‌شود که فردی است در اجرای آهنگ‌های خوش و گوش‌نواز مهارت دارد. نَغمه‌خوانی تنها به خواندن یک ترانه محدود نمی‌شود، بلکه شامل توانایی خلق لحن، تطبیق شعر با موسیقی و انتقال عاطفه از طریق صدا نیز هست و در حوزه‌های گوناگونی مانند موسیقی سنتی، فولکلور و حتی تلاوت قرآن می‌توان نمونه‌های آن را مشاهده کرد. برای دریافت اطلاعات دقیق‌تر و بررسی ابعاد گوناگون این هنر، می‌توان به مدخل اصلی نَغمه‌خوان در فرهنگ‌های تخصصی ادبی و موسیقایی مراجعه نمود. این مراجعه، تعریف کامل‌تر، پیشینه تاریخی و ویژگی‌های مرتبط با این اصطلاح را به صورت مبسوط در اختیار خواننده قرار خواهد داد.