مفسران ادبی، افرادی هستند که در تبیین و شرح متون، رویکردی خاص به ادبیات و زیباییهای بیانی قرآن یا متون دیگر دارند. این گروه از مفسران، تحلیل و تفسیر خود را بر پایه مباحث و اصول علوم ادبی، به ویژه بلاغت و عروض و فنون بیان، استوار میسازند و در این مسیر تلاش میکنند تا معانی دقیق و ظرایف موجود در واژگان و ترکیبهای زبانی را آشکار سازند.
در این رویکرد، مفسران ادبی به جنبههای زبانی و بلاغی متن توجه ویژهای دارند و سعی میکنند با بهرهگیری از دانش بلاغت، کنایه، استعاره، تشبیه و دیگر عناصر هنری زبان، پیام و مقصود نویسنده یا متن را به خواننده منتقل کنند. این توجه دقیق به جزئیات زبانی و ترکیبی، امکان فهم عمیقتر و دقیقتر محتوا را فراهم میآورد و به خواننده کمک میکند تا علاوه بر معنای ظاهری، زیباییهای ادبی و هنری متن را نیز درک کند.
از این رو، میتوان گفت که مفسران ادبی در تفسیر متون، هم به محتوا و هم به شکل توجه دارند و تلاش میکنند تا با تلفیق علم ادبی و بینش تفسیرشناسی، تصویری جامع و روشن از معانی متن ارائه دهند. این نوع تفسیر، علاوه بر ارزش علمی، ارزش هنری و زیباییشناسی نیز دارد و نشاندهنده توانایی زبان و هنر بیان در انتقال مفاهیم پیچیده و ظریف است.
