special pleading

💡 In debate, special pleading smells like panic dressed as principle.

در مناظره، التماس‌های خاص بوی وحشت می‌دهند، در لباس اصولگرایی.

💡 “We’re here defending democracy. I found the special pleading for sportsmen quite sickening.”

«ما اینجا از دموکراسی دفاع می‌کنیم. من این درخواست ویژه برای ورزشکاران را کاملاً تهوع‌آور یافتم.»

💡 Like that earlier piece, Bowles employs exaggeration and special pleading to make her case.

بولز، مانند آن نوشته‌ی قبلی، از اغراق و التماس‌های ویژه برای اثبات ادعای خود استفاده می‌کند.

💡 The op-ed slid into special pleading, asking for exceptions it wouldn’t grant to others.

این سرمقاله به سمت التماس‌های ویژه رفت و خواستار استثنائاتی شد که برای دیگران قائل نمی‌شد.

💡 Editors cut the special pleading and asked for evidence instead of adjectives.

ویراستاران بخش ویژه دفاعیه را حذف کردند و به جای صفت، درخواست مدرک کردند.

💡 At the time, Applegate, an actress with an aversion to special pleading, didn’t make excuses.

در آن زمان، اپل‌گیت، بازیگری که از التماس و التماس‌های خاص بیزار بود، بهانه‌ای نیاورد.