لغت نامه دهخدا
بئروت. [ ] ( اِ ) چاه ها. ( از قاموس کتاب مقدس ).
بئروت. [ ب ِءْ ] ( اِخ ) اسم شهری از قسمت بن یامینیان بود که بر دامنه تلی که جبعون بر آن بنا شده بود واقع می باشد یعنی به مسافت ده میل به شمال اورشلیم، که الاَّن البیره گویند و اهالی آنجا را بیروتون گویند. ( از قاموس کتاب مقدس ).
