فضل بن حسن بن فضل طبرسی، ملقّب به امینالاسلام، از عالمان برجسته شیعه در قرن ششم هجری قمری بود که در عرصههای مختلف علوم اسلامی شهرت داشت. او مفسّر، محدّث، فقیه، متکلّم، ادیب، لغوی و حتی ریاضیدان بود و تألیفات متعددی از خود بر جای گذاشت. یکی از مهمترین آثار او، تفسیر مجمعالبیان است که در میان تفاسیر شیعی جایگاه ویژهای دارد و به عنوان مرجع معتبری در فهم قرآن کریم مورد استفاده علما و دانشپژوهان قرار گرفته است.
طبرسی، که نسبت او به شهر تفرش است و تلفظ صحیح آن «طَبرسی» میباشد، در سال ۴۶۸ یا ۴۶۹ هجری قمری در مشهد مقدس به دنیا آمد. او در محیطی علمی و فرهنگی رشد یافت و دانشهای دینی و ادبی را به صورت گسترده آموخت. فضل بن حسن طبرسی علاوه بر تبحر در علوم دینی، به شاخههای مختلف زبان و ادب نیز توجه داشت و در زمینههای ریاضیات نیز تبحر قابل توجهی از خود نشان داد.
فرزند او، ابونصر حسن بن فضل بن حسن طبرسی، نویسنده کتاب مشهور مکارمالأخلاق است که در زمینه اخلاق و تربیت دینی نگاشته شده است. همچنین نوۀ او، ابوالفضل علی بن حسن بن فضل طبرسی، آثار مهمی همچون نثر اللئالی و مشکاة الانوار را تألیف کرده و در تکمیل و توضیح کتاب مکارمالأخلاق نقش مؤثری ایفا کرده است. این سلسله علمی و فرهنگی، اهمیت خاندان طبرسی را در انتقال و ترویج دانش شیعی در قرون وسطی بهخوبی نشان میدهد.