مژده ده

مژده ده. [ م ُ دَ / دِ دِه ْ ] ( نف مرکب )مخفف مژده دهنده. مژده رسان. ( آنندراج ):
باد بدین مژده دلم هرنفس
مژده دهم نیز تو باشی و بس.میرخسرو ( آنندراج ).رجوع به مژده دهنده و مژده رسان شود.

مژده رسان

💡 یکی را مژده ده خواب از نجاتش یکی را مخبر از قطع حیاتش

💡 طبیب فقر بجست و گرفت گوش دلم که مژده ده که ز رنج وجود وارستی

💡 گفتندم ای حکیم سخن‌سنج مژده ده کان وعده‌‌ای‌ که کرد وفا کرد کردگار

💡 ببد شاد اثرط سپه برنشاند بدان مژده ده زر و گوهر فشاند

💡 مشتاق عرض جلوه خویش ست حسن دوست از قرب مژده ده نگه نارسای را

💡 طبیب فقر بخست و گرفت گوش مرا که مژده ده که ز رنج وجود وارستی