منوش

منوش. [ ] ( اِخ ) وی در تاریخ سیستان پدر نوذر و پسر منوشرود معرفی شده است. رجوع به تاریخ سیستان و منوشرود شود.

یا مانوش نام کوهی است که منوچهر در آن کوه متولد شد و آنرا مانوشان هم گویند.

اسم: منوش (پسر) (فارسی) (تاریخی و کهن) (تلفظ: manush) (فارسی: مَنوش) (انگلیسی: manush)
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام پسر پشنگ و نوه دختری ایرج از پادشاه پیشدادی، نام یکی از ناموران قدیم که امروزه در اوستا اسمی از او نیست

💡 باده منوش ای پسر که باده کشان را پایه فرهنگ می نماند ستوار

💡 ساقیا از ساغر دوران میِ راحت منوش کاندر این شربت به آخر زهر قاتل می‌دهند

💡 راح ریحانی بجز با یار روحانی منوش این سخن بشنو که از اسرار روحانی بود

💡 ز جام دور خیالی میِ غرور منوش که شربتی ست فرح بخش لیک نافع نیست

💡 زاهدان گویند می باشدحرام و می منوش می اگر باشد به دست وی حلال است این حرام