معاودین

[ویکی شیعه] مُعاوِدین، ایرانیان ساکن عراق که عمدتا در دهه ۱۳۵۰ش، دولت عراق در پی اختلافات و درگیری هایی با حکومت محمدرضا پهلوی در ایران، اجازه اقامت شان را تمدید نکرد و مجبور به ترک عراق و بازگشت به ایران شدند. تعداد معاودین در این مقطع، حدود ۶۰ هزار نفر اعلام شده است.
پس از تشکیل کشور عراق در قرن بیستم، و پیش از اخراج ایرانیان در دهه ۱۳۵۰ش، به دنبال سیاست های عرب گرایانه حکومت ها در عراق، بارها قوانینی در راستای محدود کردن حضور ایرانیان به تصویب رسید. در سال ۱۳۵۲ش، حدود شصت هزار ایرانی از عراق اخراج شدند. پس از آن نیز تا سال ۱۳۶۳، بیش از یک میلیون تن از ایرانیان و کردهای شیعه، اخراج شدند.
تصرف اصفهان به دست افغان ها، موجب شد بسیاری از عالمان شیعه در اوایل قرن دوازدهم هجری شمسی، و در میانه سال های ۱۱۰۰ تا ۱۱۴۱ش، از ایران خارج شده و در کربلا و نجف اقامت کنند و مرکزیت حوزه علمیه شیعه، به تدریج به عراق منتقل شد.

💡 کلمه معاودین ویژه ایرانیان مقیم عراق است که اکثراً در سال ۱۳۵۰ خورشیدی به میهن خودشان ایران بازگشتند، اما برخی به اشتباه آن را درباره عراقیان مهاجر به ایران به کار می‌برند.[نیازمند منبع]

💡 بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۸٬۴۶۴ نفر (۵٬۶۴۹ خانوار) بوده‌است. جمعیّت بومی این شهرستان از نظر مذهبی، شیعه و زردشتی هستند ولی در سه دههٔ اخیر، مهاجرین افغانستانی و معاودین عراقی که بیشتر از پیروان اهل سنّت هستند، جمعیّت نسبتاً تأثیر گذاری را تشکیل داده‌اند.

💡 بخشی از ساکنان محله دولت‌آباد را ایرانیان مقیم و بازگشته از عراق (معاودان ایرانی عراق) تشکیل می‌دهند. معاودین مردمی هستند ایرانی‌تبار که در زمان حکومت رژیم حزب بعث ودر زمان ریاست جمهوری احمد حسن البکر در سال ۱۳۵۰ شمسی و پس از آن در سال ۱۳۵۹ ش و در زمان ریاست صدام حسین به دلیل عدم تمدید اقامتشان از کشور عراق به ایران بازگشتند.

💡 ایرانیان عراق مردمانی ایرانی‌تبار بودند که از دیرباز به عراق مهاجرت کرده بودند. بخشی از اینان که در زمان حکومت حزب بعث (به ویژه زمان احمد حسن البکر) به جرم ایرانی بودنشان از کشور عراق اخراج شدند که از آن به بعد به معاودین (بازگشتگان) معروف شدند. ایرانیان معاود به صورت عمده ساکن شهرهای مذهبی ای چون (کربلا و نجف و کاظمین) بودند که به دلیل عدم تمدید اقامتشان آنان را مجبور به ترک خاک عراق کردند.