میدان داری

میدانداری. [ م َ /م ِ ] ( حامص مرکب ) صفت و حالت میداندار. میداندار بودن: چرخچیان ( از دو طرف ) به میدان داری مشغول و صدای توپ و تفنگ عرصه میدان را فروگرفته. ( مجمل التواریخ گلستانه ص 25 ). و رجوع به میدان دار شود.

تاخت وتاز کردن در میدان.

💡 چو میدان داری و جولان ترا به میان جان یقین جانان ترا به

💡 دیگرم شوری به آب و گل رسید وقت میدان داری این دل رسید