«ننگ و نام» ترکیبی است که به معنای آبرو، اعتبار و خوشنامی به کار میرود. این عبارت در ادبیات فارسی به ویژه در اشعار شاعران، به عنوان نمادی از ارزشهای انسانی و اجتماعی مطرح میشود. در واقع، «نام» به معنای شهرت و اعتبار مثبت فرد یا جامعه است، در حالی که «ننگ» به معنای بدنامی و شرم است. به عنوان مثال، حافظ در اشعار خود به این مفهوم اشاره میکند و به اهمیت حفظ آبرو و اعتبار در زندگی اشاره دارد. به عنوان مثال، در یکی از اشعارش میگوید: «ای دل شباب رفت و نچیدی گلی ز عیش، پیرانه سر بکن هنری ننگ و نام را»، که به اهمیت هنر و کارهای نیک در حفظ نام و آبرو اشاره دارد.
ننگ و نام
لغت نامه دهخدا
ننگ و نام. [ ن َ گ ُ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) نام و ننگ. آبرو و اعتبار و خوشنامی:
ای دل شباب رفت و نچیدی گلی ز عیش
پیرانه سر بکن هنری ننگ و نام را.حافظ.گرچه بدنامی است نزد عاقلان
ما نمی خواهیم ننگ و نام را.حافظ.- روز ننگ و نام؛ کنایه از روز نبرد و روز میدان است. رجوع به «ننگ و نبرد» شود.
فرهنگ فارسی
نام و ننگ. آبرو و اعتبار و خوشنامی
جمله سازی با ننگ و نام
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 چون شما بستید چشم از ننگ و نام الفت ما با شما باشد حرام
💡 قاسم شکست شیشه تقوی و ننگ و نام از اقتضای زلف چلیپای پرشکن
💡 وارهی از ننگ و نام خویشتن بیشکی گردی تو آن دم بت شکن
💡 آتشی در جان او افتاد سخت وارهید از ننگ و نام و تاج و تخت
💡 بشکست سنگ محنت عشق تو نام من دردا، که ریخت آب رخ و ننگ و نام من