مژده گر

مژده گر. [ م ُ دَ / دِ گ َ ] ( ص مرکب ) مژده دهنده. مژده ده.

مژده دهنده

💡 ز گرشاسب پرسید گفتا کجاست دهیدم ازو مژده گر با شماست

💡 بدین مژده گر دیده‌خواهی رواست که این مژده آرایش جان ماست

💡 هزار جان سزد از مژده گر به باد دهند که نزد دلشدگان بوی دلستان آورد

💡 خود نامه مژده گر گشایی چه شود؟ تعجیل در آمدن نمایی چه شود؟

💡 کنون به شادی این مژده گر ننوشم می چنان بود که نباشد مرا ز عقل خبر