مهش

مهش. [ م َ ] ( ع مص ) سوختن و سوزانیدن. || خراشیدن. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).

سوختن و سوزانیدن یا خراشیدن

💡 خرد در شست او سرمست مانده مهش چون ماهی در شست مانده

💡 زهی جلال که کونین نیم لمعه اوست چو بر سپهر معالی زند مهش خرگاه

💡 سجل به پاکی حسن تو صبح صادق داد که آفتاب و مهش ثبت بر گواهی کرد

💡 چو مه را تهمتن سر بام دید مسلسل به گرد مهش شام دید

💡 بخواند آن اسم را بر آسمان شد مهش دربان و مهرش پاسبان شد

💡 دلش رفته از دست و پایش به گل مهش رفته از چشم و صبرش ز دل