مهرش

مهرش. [ م ُ هََ رْ رِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از تهریش. رجوع به تهریش شود.

نعت فاعلی از تهریش

💡 گرچه اهلی همچو سرو آزاده عالم بود بنده او شد که از مهرش خریداری نمود

💡 ماه و مهرش ز آن گردون بیش و انجمش از نجوم چرخ افزون

💡 آن ز مهرش باغبان شرع گفته مرحبا ای نهال سدره بیخ تو، تو بر طوبی فتن

💡 مهر او گویی که جان را دانش آموزد همی پرورد جان تو دانش، چون تو مهرش پروری

💡 تا ملک مهر علی را در دل خود جای داد مهر روشن دل شد و مهرش به دل‌ها جا گرفت