مه مرد. [ م ِه ْ م َ ] ( ص مرکب، اِ مرکب ) مرد بزرگ. بزرگمرد. || کدخدا و ریش سفید بازار و محله و اصناف. ( برهان ). || در بیت زیر گویا مرادف کاروانسالار و بزرگ قافله است:
سالار بار مطران مه مرد جاثلیق
قسیس باربر نه و ابلیس بدرقه.سوزنی.
مرد بزرگ بزرگ مرد
💡 چنین میگفت با مه مرد استاد که گاوی را فریدون حق فرستاد
💡 بود خیره دل سال و مه مرد آز کفش بسته همواره و چشم باز
💡 چنان مه مرد بر وی مهربان شد که مهر هرمزش مُهر روان شد
💡 بر آن دارد او سال و مه مرد را که در دل کند با غم و درد را
💡 چند روزی برین نسق چو گذشت که و مه مرد و زن مریدش گشت
💡 عجب نبود گر آید روزگاری که از مه مرد زاید شهریاری
