معرا

معرا. [ م ُ ع َرر] ( ع ص ) برهنه. ( غیاث ). مُعَرّی ̍: و من بنده را که مخدره عهد و مریم ایام و رابعه روزگارم از خدر عفت و ستر طهارت برهنه و معرا گرداند. ( سندبادنامه ص 77 ). || عاری. بی بهره:
هر شاه که او ملک تو و ملک تو بیند
از ملک مبرا شود از ملک معرا.مسعودسعد. || منزه. مبرا: چه جناب مراد اعظم ازسیئات مجرد و معرا توان دانست. ( منشآت خاقانی چ محمد روشن ص 157 ). و از شوایب تغییر و تبدیل و زیادت و نقصان معرا و مبرا. ( جامع التواریخ رشیدی ).
ای معرا اصل عالی جوهرت از حرص و آز
وی مبرا ذات میمون اخترت از زرق و ریو.حافظ ( دیوان چ قزوینی ص 371 ).و رجوع به معری شود.

برهنه معری

💡 حق‌حق است‌و خلق‌خلق و اول‌از ثانی بری ثانی از اول معرا نزد هر داناستی

💡 چو بود طاق رواق تو از نقوش معرا چو از طراز هیولا جمال هستی مطلق

💡 ای ذات تو از خلقت و ترکیب معرا در خواندن وصفت، متحیر دل دانا

💡 ز حکمت مبرا ز عرفان معرا پر از کینه و کبر و زفت و تناور

💡 آن را که دل معرا باشد ز عشق او چرخ از لباس عمر معرا کند همی

💡 چون که برداشت ز رخ پرده جمال مطلق تا که دیدم ز همه قید معرا بودم