لغت نامه دهخدا
محویت. [ م َح ْ وی ی َ ] ( از ع، مص جعلی، اِمص ) حالت محو شدن و ابطال و حک و نسخ. ( ناظم الاطباء ). محوشدگی.
محویة. [ م َح ْ وی ی َ ] ( ع ص ) تأنیث محوی. مجموعه. فراهم آمده و گردشده. ( یادداشت مرحوم دهخدا ):
واستعین اﷲ فی الفیة
مقاصد النحو بها محویة.ابن مالک.