مجمره گردان

مجمره گردان. [ م ِ م َ رَ / رِ گ َ ] ( نف مرکب ) مجمره سوز. ( آنندراج ). آن که بوی سوز در مجلس گرداند. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). مجمره دار. مجمردار:
مجمره گردان شمال، مروحه زن شاخ بید
لعبت باز آسمان، زوبین افکن شهاب.خاقانی.صبحگاهی که صبا مجمره گردان باشد
گل فروکرده بدان مجمره دندان باشد.سلمان ساوجی ( از آنندراج ).ای آفتاب آینه دار جمال تو
مشک سیاه مجمره گردان خال تو.حافظ.سپهر مجمره گردان برای دفع گزند
سپند پرتو خورشید و ماه می سوزد.ظهوری ( از آنندراج ).و رجوع به مجمرسوز و مجمردار شود.

مجمره سوز

💡 سپهر مجمره گردان بود به پایه تخت شمال مروحه بر دارد از برای بخور

💡 عبید مجمره گردان او شمیم بهشت عقیق مروحه جنبان او نسیم شمال

💡 انجمن خویش کرد، عشق تو تا سینه را شد دل آتش جگر، مجمره گردان او

💡 سپهر غالیه سا و صبا عبیر آمیز شمال مجمره گردان نسیم مژده رسان

💡 سپهر مشعله افروز گشت و غالیه سوز نسیم مجمره گردان و صبح نوبت زن

💡 سپهر مجمره گردان پر اخگر اختر برای مجلس او ساخت چشم بدرا، عود