لغت نامه دهخدا
متیه. [ م َ ی َه ْ ] ( ع ص ) زمینی که مردم در آن گم شوند. ( ناظم الاطباء ). متیهة. ( از محیطالمحیط ) ( از منتهی الارب ). و رجوع به ماده بعد شود.
متیه. [ م َ ی َه ْ ] ( ع ص ) زمینی که مردم در آن گم شوند. ( ناظم الاطباء ). متیهة. ( از محیطالمحیط ) ( از منتهی الارب ). و رجوع به ماده بعد شود.
متیه یک منطقهٔ مسکونی در عربستان سعودی است که در استان مکه واقع شده است.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 وان تاهت عقول فی متیه اراهاالشرب ما خطت یمینی