دود گن

دودگن. [ گ ِ ] ( ص مرکب ) به رنگ دود. دودی. رنگ وبوی دود گرفته. ( یادداشت مؤلف ): ثوب دخن؛ جامه دودگن. ( مهذب الاسماء ): و دیگر باید که کاغذ اسفید بر کنار دیگها دوساند تا قطعاً دود نکند و دودگن نگردد. ( از رساله کهنه در باب آداب دیگ پختن ).

به رنگ دود. دودی.

💡 برق سیری که چو در پویه شود گرم عنان دود چون شعله برآید ز رهش جای غبار

💡 مرا جز دود دل در بر کسی نیست چو شمع صبح تا مردن بسی نیست

💡 فرو خور آه را، ای جان و می سوز که دود ما ره روزن نداند

💡 نگردد همت موجم قفس‌فرسودِ گوهرها به رنگ دود در توفانِ آتش می‌زنم پرها

💡 نامده در دو چشم من، خاک در تو ازمژه اشک برخ فرو دود، زود بسجده درشود

💡 یافتم باغی پر شمع و پر از شعله رستم از دود چراغ و ز دم روزن