گل بشکر

گلبشکر. [ گ ُ ب ِ ش ِ ک َ ] ( اِ مرکب ) گلقند. ( ناظم الاطباء ). گلشکر. رجوع به همین مدخل شود.

( اسم ) گلشکر گلقند.

💡 از درج درت، طعنه زند لعل بیاقوت؛ وز برگ گلت، خنده زند گل بشکر بر

💡 صبحدم چون گل بشکر خنده بگشاید دهن از خروش و ناله ی مرغ سحر خوان چاره نیست

💡 بلبل بسخن مضاحک آغاز کند تا گل بشکر خنده دهن باز کند

💡 گر ز روی و لب تو هیچ نصیبم بودی بهر بیماری دل گل بشکر داشتمی

💡 چون وقت سحر گل بشکر خنده در آید از بلبل شوریده فغان در چمن افتد

💡 خاموش که چون گل بشکر خنده درآید با بلبل بیدل نتوان گفت که خاموش