چنگیزی
لغت نامه دهخدا
چنگیزی. [ چ َ ] ( ص نسبی ) منسوب به چنگیز. رجوع به چنگیز شود.
چنگیزی. [ چ َ ] ( اِخ ) تیره ای از ایل نفر. ( از ایلات خمسه فارس ) ( از جغرافیای سیاسی کیهان ص 87 ).
فرهنگ فارسی
منسوب به چنگیز ٠ یا تیر. از ایل نفر٠
جمله سازی با چنگیزی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 کوکو، به لب دجله بغداد همی گفت کو نغمه چنگیزی و کو عزم هلاکو
💡 عالم همه ویرانه ز چنگیزی افرنگ معمار حرم باز به تعمیر جهان خیز
💡 این واژهٔ سغدی پس از آن برای زنان فرمانروایان خوارزمشاهی، سلجوقی و چنگیزی نیز به کار رفت. در دوران تیموریان در آسیای میانه واژهٔ بیگم جایگزین این عنوان شد.
💡 در شهنامه چنگیزی مجموعاً ۸۲ بار به نامهای «ایران» و «ایرانزمین» اشاره شده و بر ایرانیبودن پادشاهان ایلخانی و نقششان در پاسداری از مرزهای ایرانزمین تأکید شدهاست.
💡 خوشا ایام چنگیزی و آن اوضاع خونریزی که گر خونریزیش بد شیوه بد خونریزی عنوانش
💡 تاریخ نشان میدهد که ارتشهای چنگیزی با سرعت و بیرحمی بسیار زیادی در سراسر آسیا حرکت میکردند و امپراتوریهای بزرگ را به زانو در میآوردند.
💡 سیاستهای نظامی و استراتژیهای چنگیزی چنان قدرتمند بودند که تا قرنها الهامبخش بسیاری از فرمانروایان و سرداران بزرگ در سراسر جهان شدند.
💡 آن جنگجو با رفتاری چنگیزی و مقتدرانه، قلمرو خود را گسترش داد و توانست متحدترین و بزرگترین امپراتوری تاریخ جهان را در زمان خود بنا کند.