ولاف

ولاف. [ وِ ] ( ع مص ) ولف. پی درپی درخشیدن برق. || نوعی از دویدن که پایها با هم افتد. || با کسی الفت گرفتن. || با هم آمدن قوم برابر. || نزدیک شدن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || نسبت کردن خود را به کسی یا چیزی. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( آنندراج ).

ولف پی در پی درخشیدن برق.

💡 ای پسر با آل حیدر صاف شو نی پی اهل خلاف ولاف شو

💡 گرچه جان آسوده بود از جور تن پیش از سفر لیک در وی بود پنهان عجب ولاف ما و من

💡 فزاینده شان خوبی از چهر ولاف سراینده شان از گلو زند واف

💡 که تیغی بدان شاه بی کبر ولاف به خانه برانند گاه طواف

💡 نسیه زاهد که دروغ است ولاف پیر مغان نقد روان میدهد