هفت مهد

واژه «هفت مهد» یک ترکیب مرکب در زبان فارسی است که در متون کهن دیده می‌شود. این عبارت کنایه‌ای است و به معنای واقعی به کار نمی‌رود، بلکه اشاره‌ای استعاری دارد. «هفت» عددی نمادین است و در فرهنگ‌های مختلف بار معنایی کامل بودن یا تمامیت دارد. «مهد» به معنای جایگاه، بستر یا محل استقرار است. بنابراین «هفت مهد» به هفت طبقه زمین اشاره دارد. این عبارت نشان‌دهنده تقسیمات زمین در باورهای قدیمی و اساطیری است. این عبارت در ادبیات عرفانی و فلسفی نیز گاه به کار رفته است تا به پهنای جهان یا گستره زمین اشاره کند. کاربرد آن بیشتر کنایی و تمثیلی است و جنبه توصیفی دارد. با گفتن «هفت مهد» منظور فقط زمین نیست، بلکه تداعی‌کننده نظم و ساختار عالم است. به این ترتیب، «هفت مهد» نمادی از تقسیم‌بندی زمین در هفت بخش است و کاربرد ادبی و استعاری دارد.