متوز

متوز. [ م ُ ت َوْ وَ ] ( ع ص ) به توز، یعنی کا«؟» خدنگ گرفته. ( یادداشت به خطمرحوم دهخدا ). به توز پوشیده. و رجوع به توز شود.

💡 نفرمود پیکار دیگر متوز که شد گاه آورد و بگذشت روز

💡 وز آن سو سپه با متوز دلیر سخن راندند از سپهدار چیر

💡 که فردا اگر پیشت آید متوز نخستین جز از وی ز کس کین متوز

💡 همه شب ز بیم شبیخون متوز همی بود بیدار تا گشت روز