کلمه «لوک و لنگ» در زبان فارسی به حالتهای جسمانی معیوب اشاره دارد و معمولاً برای توصیف افرادی به کار میرود که در حرکت دچار ناتوانی هستند. «لنگ» به کسی گفته میشود که پای او معیوب است و در راه رفتن ناتوانی یا ناهماهنگی دارد، به طوری که حرکتش با نارسایی در یک پا همراه است و تعادل طبیعی بدن او مختل میشود. «لوک» نیز به کسی گفته میشود که علاوه بر پا، دستها و زانوهایش نیز معیوب باشند و در راه رفتن و استفاده از اعضای حرکتی خود محدودیت داشته باشد، به گونهای که حرکت او به صورت ناهنجار یا با دشواری انجام میشود. در منابع قدیم این اصطلاحات به عنوان صفت مرکب برای توصیف ضعف و نقص در اندامهای حرکتی افراد به کار رفته و نشاندهنده وضعیت جسمانی و تواناییهای محدود آنهاست. این واژهها علاوه بر کاربرد توصیفی، در ادبیات فارسی گاهی برای بیان ضعف یا ناتوانی استعاری نیز استفاده شدهاند و بار معنایی تصویری و ملموس دارند. «لوک و لنگ» ترکیبی است که هر دو حالت ناتوانی جسمانی را شامل میشود و به دقت تفاوت بین معیوب بودن پا و معیوب بودن چندین عضو را نشان میدهد.
لوک و لنگ
لغت نامه دهخدا
لوک و لنگ. [ ک ُ ل َ ] ( ترکیب عطفی، ص مرکب ) رجوع به لنگ و لوک، لوک، و لنگ شود:
ز آسمان هنر درآمد جم
باز شد لوک و لنگ دیو رجیم.ابوحنیفه اسکافی.
فرهنگ فارسی
آنکه دست و پایش معیوب باشد اشل و اعرج: ز آسمان هنر در آمد جم باز شد لوک و لنگ دیو رجیم. ( ابوحنیف. اسکافی لغ. )
جمله سازی با لوک و لنگ
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 سر برهنه پا برهنه لوک و لنگ پا گهی بر خار میزن گه به سنگ
