لقمه خای

لقمه خای. [ ل ُ م َ / م ِ ] ( نف مرکب ) لقمه خاینده:
چون روان باشی روان و پای نی
می خوری صد لوت و لقمه خای نی.مولوی.

💡 دندان لقمه خای چو بر کام من نماند بهر غذای من فلک از سر گرفت شیر

💡 می داشت کاش قوت دندان لقمه خای حرصم که طعمه از دهن اژدها کشد