لعل درفشان

لعل درفشان. [ ل َ ل ِ دُ ف َ / ف ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه است از لب معشوق و سخن گفتن وی:
بی تو با چشم خون فشان هر شب
در غم لعل درفشان توام.عطار.

کنایه از لب معشوق و سخن گفتن وی.

💡 گر بلعل درفشان سازد دوای درد دل ترک دل گیرم ز لعل درفشان بس شد مرا

💡 که کوه با عظمت را جگر ز غم خون شد چو دید نازکی لعل درفشان ترا

💡 جملهٔ دل مردگان منزل غم را زنده کن از لعل درفشان که توانی

💡 ای لعل درفشان تو کرده بیان روح نام تو داده خلق جهانرا نشان روح

💡 رخم چو زرد شد و از جزع دیده هر ساعت فشانم از غم آن لعل درفشان گوهر

💡 شد صدف گوش هوش عارف و عامی پر گهر از لعل درفشان محمد