قطره زدن

قطره زدن. [ ق َ رَ / رِ زَ دَ ] ( مص مرکب )تند و تیز به راه رفتن. ( برهان ). کنایه از تند رفتن. ( انجمن آرای ناصری ). به صله «در» کنایه از تیز رفتن و دویدن. ( آنندراج ): چون قطره زدن آغازیدی پیل آبکش را به تردستی پیل مال ساختن. ( دره نادره چ شهیدی ص 601 ). || تردد کردن. || به صله «بر» کنایه از ریختن و باریدن. ( آنندراج ). || بعضی به تحقیق نوشته اند که اطلاق آن بر شاطر حقیقت است و بر غیر استعاره، لهذا محل تأمل،چه یک جا قائل به حقیقت شدن و جای دیگر قائل به استعاره شدن وجهی می باید و آن مذکور نیست. ( آنندراج ).

( مصدر ) تردد کردن رفتن. یا قطره زدن بر ( به )... ریختن باریدن: در راه عشق قطره بمژگان زدم چو اشک نعل از برای پی غلطی واژگون زنند یا قطره زدن در... تیز رفتن دویدن.

💡 سالها قطره زدن مور ضعیفی چو مرا در پی دانهٔ خال تو عبث بود عبث

💡 از قطره زدن باز فتد گام نخستین گر ابر شود همنفس چشم تر ما

💡 به تمنای رخت، دشت بیاض چشمم شده از قطره زدن های سرشک آبله زار

💡 با بحر دم از قطره زدن راه رشادست با جام و صراحی سخن از مولی و مولا

💡 پی رزق دگران قطره زدن بی اثرست چند هر سوی پی روزی اولاد روی؟

💡 چشمم به بحر قطره زدن یاد می دهد اشکم ناوفتاده عبث پیشوای موج