فلفل هندی

فلفل هندی. [ ف ِ ف ِ ل ِ هَِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) گیاهی است از تیره بادنجانیان که یکساله است و در باغها گونه های مختلفش بعنوان زینتی نیز کاشته میشود. میوه اش پس از رسیدن دارای طعم تند و سوزاننده است و قرمزرنگ میباشد. میوه های نارس آن تندی کمتری دارد و بصورت خام ضمن اغذیه مصرف می شود و سبزرنگ است. این گیاه برخلاف اسمش خاص هندوستان نیست و در نواحی استوایی یافت نمیشود بلکه خاص نواحی معتدله است و در اکثر نقاط ایران بفزونی کشت میشود. در امریکا و ژاپن در حدود سی گونه از این گیاه وجود دارد. میوه های نارس و سبزرنگ این گیاه را جهت ترشی نیز به کار میبرند. در ترکیب شیمیایی میوه ٔآن ماده ای بنام کاپسیسین یا کاپسیکول وجود دارد که محرک جلد است و نیز دارای مقداری مواد پروتیدی و گلوسیدی است. دانه های این گیاه دارای مواد روغنی است و بعلاوه در میوه آن ویتامینهای ب 1 و ب 2 و ث همراه با اسید سیتریک و اسید مالیک موجودند. میوه های این گیاه به مقدار کم محرک اشتها و زیادکننده ترشحات بزاق و تسکین دهنده بواسیرهای دردناک و التهابدار است.
گَرد دانه های این گیاه بشدت عطسه آور است. مصرف میوه آن در دردهای رماتیسمی و برخی دردهای عصبی نیز توصیه شده است. فلفل سبز. فلفل احمر. فلفل رومی. فلفل فرنگی. فلفل قرمز. فلفل اسلامبولی. بوبر. ( فرهنگ فارسی معین ).

گیاهی است از تیره بادنجانیان که یکساله است و در باغها گونه های مختلفش به عنوان زینتی نیز کاشته می شود. میوه اش پس از رسیدن دارای طعم تند و سوزنده است و قرمز رنگ می باشد.

paprica

💡 یکی از وجوه منحصر به فرد بسیاری از دستور غذاهای میتزویچ اضافه کردن پودر فلفل هندی است. او اثر افزودن این ادویه را به‌صورت «مقداری تندی بیشتر و نمایش مزه منحصر به فرد غذا» توصیف می‌کند.