لغت نامه دهخدا
یک دندانه. [ ی َ / ی ِ دَ دا ن َ / ن ِ ] ( ص مرکب ) یکسان. ( غیاث ) ( آنندراج ). برابر. ( آنندراج ).
یک دندانه. [ ی َ / ی ِ دَ دا ن َ / ن ِ ] ( ص مرکب ) یکسان. ( غیاث ) ( آنندراج ). برابر. ( آنندراج ).
یکسان برابر
💡 چنان از باده توحید سرگرمم درین گلشن که خار و گل به چشم من به یک دندانه میآید
💡 زشت و زیبا وبلند و پست از روشندلی در نظر آید به یک دندانه چون آیینه ام
💡 کند تأثیر سوز عشق در شاه و گدا یکسان که بید و عود را آتش به یک دندانه میسوزد
💡 اگر خارست، اگر گل، مایه خوشحالیی دارد کلید و قفل این منزل به یک دندانه می خندد
💡 از بلند و پست عالم آنچه می آید به چشم چون صف مژگان به یک دندانه می یابیم ما