کوانتش

{quantization} [شیمی، فیزیک] محدود بودن و محدود کردن اندازۀ بعضی از کمیت های فیزیکی به اعضای مجموعۀ گسسته ای از مقادیر

کوانتش (پردازش سیگنال). کوانتش، در پردازش دیجیتالی سیگنال و نیز در ریاضیات؛ ( انگلیسی: Quantization )، فرایند نگاشت مقدارهای ورودی از یک مجموعهٔ بزرگ ( و اغلب یک مجموعهٔ پیوسته ) به مقدارهای خروجی در یک مجموعهٔ ( شمارا ) کوچکتر، اغلب با تعداد اعضای متنهاهی است. گردکردن و برش نمونه های بارز فرایندهای کوانتش هستند. کوانتش تقریباً در همهٔ پردازش سیگنال های دیجیتال دخیل است، زیرا فرایند نمایش سیگنال به شکل دیجیتالی معمولاً شامل گردکردن است. کوانتش همچنین هستهٔ اصلی همهٔ الگوریتم های فشرده سازی بااتلاف را تشکیل می دهد.
تفاوت بین یک مقدار ورودی و مقدار کوانتیده آن ( مانند خطای گردکردن )، خطای کوانتش گفته می شود. یک دستگاه یا تابع الگوریتمی که کوانتش را انجام می دهد، یک کوانتومنده نامیده می شود. مبدل آنالوگ به دیجیتال نمونه ای از کوانتومنده است.

محدود بودن و محدود کردن اندازۀ بعضی از کمیت‌های فیزیکی به اعضای مجموعۀ گسسته‏ای از مقادیر.

💡 این مدل در سال ۱۹۰۷ توسط آلبرت اینشتین معرفی شد. بدیهی است که فرض اول درست نیست و در واقع بیشتر خواص یک جامد حاصل وجود برهمکنش بین اتم‌های آن است. با این حال، این فرض باعث سادگی مدل می‌شود و برای هدفی که اینشتین از ارائهٔ این مدل داشت، فرض مناسبی است. هدف اصلی اینشتین از ارائهٔ این مدل آن بود که نشان دهد مفهوم کوانتش پلانک می‌تواند بعضی از ناسازگاری‌های فیزیک کلاسیک را حل کند.

💡 این یک کوانتش موجه است. کوانتوم می‌تواند به انرژی (یا فرکانس) برای ثابت بی دررو بستگی داشته باشد، اگر چه انرژی باید جمع پذیر باشد هنگامیکه بسته‌های آن پشت سر هم قرار بگیرند ترازهای انرژی بایستی با فواصل مساوی تقسیم شده باشند.

💡 در تبیین نظریۀ ابتدایی کوانتوم اعداد کوانتومی یک سامانه با ثابت بی درو کلاسیک خود برابر بودند که قاعده یا اصل کوانتش بور-زومرفیلد را تعریف می‌کرد: عدد کوانتومی سطح محصور فضای فازدر مدار گردش کلاسیک است.