پر گفتن
در ادبیات فارسی، پر گفتن به معنای سخن گفتن بسیار و بیوقفه است، بهویژه زمانی که گفتار فاقد عمق و محتوا باشد. این اصطلاح معمولاً به توصیف افرادی اطلاق میشود که بدون توجه به موضوع، به طور مداوم و گاهی بیفایده صحبت میکنند.
این موضوع میتواند به عنوان یک ویژگی منفی در نظر گرفته شود، زیرا ممکن است به حواسپرتی یا خستگی شنوندگان منجر شود. در ادبیات، این مفهوم میتواند به نقد اجتماعی یا توصیف شخصیتهایی که به جای تفکر عمیق، به گفتار سطحی و بیمعنا روی میآورند، اشاره کند.
بهطور کلی، پر گفتن در ادبیات فارسی به نوعی از گفتار اشاره دارد که به جای ایجاد ارتباط معنادار، بیشتر به پر کردن فضا و زمان میپردازد.
مترادفها
پرگویی، وراجی، زیادهگویی
متضادها
سکوت کردن، کمگویی
لغت نامه دهخدا
پر گفتن. [ پ ُ گ ُ ت َ ] ( مص مرکب ) بسیار گفتن. اِذراع. تذرّع. بسیار گفتن. سخن را بدرازا کشانیدن.
- امثال:
پر گفتن به قرآن خوش است.
پرگوی دشمن کام است.
جمله سازی با پر گفتن
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 سخن باید که با معیار باشد که پر گفتن خران را بار باشد
💡 بر کن نزاری دل ز وی دیگر منه بر آب پی دم درکش اکنون تا به کی بیهوده پر گفتن که چه
💡 خوری جامی و بس بیهوش گردی ز پر گفتن بکل خاموش گردی
💡 سخن بسیار دارم، گر دلت را ز پر گفتن نیفزاید ملالی