پر ناله

پرناله. [ پ ُ ل َ / ل ِ ] ( ص مرکب ) پراَنین:
زمانی برق پرخنده زمانی رعد پرناله
چنان مادر ابر سوگ عروس سیزده ساله.رودکی.همی کوه پرناله و پرخروش
همی سنگ خارا برآمد بجوش.فردوسی.

( صفت ) پر آه پر انین.

💡 شنیدم کز غم مریم زبونی زبان پر ناله و دل پر زخونی

💡 همه بام رامشگر خوش سرای همه شهر پر ناله ی رود و نای

💡 کی رسد بی مدد عشق به جایی فریاد تپش سینه و دل باد و پر ناله بود

💡 زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله چنان مادر ابر سوک عروس سیزده ساله

💡 روی خودرا جانب شاپور کرد با دلی پر ناله جانی پر زدرد

💡 سینه ریش از یاری هر خس ز بس باشد مرا چون قلم پر ناله هر مد نفس باشد مرا