چنگ زن

چنگزن. [ چ َ زَ ] ( نف مرکب ) چنگ نواز. چنگی. صنّاج. صنّاجه:
ندارد بجز دختری چنگزن
سر جعد و زلفش شکن بر شکن.فردوسی.یکی پایکوب و دگر چنگزن
سدیگر خوش آواز و انده شکن.فردوسی.بیامد بر پادشا چنگزن
خرامان بسان سهیل یمن.فردوسی.یکی چامه گوی و دگر چنگزن
یکی پای کوبد شکن بر شکن.فردوسی ( از اسدی ).در خراسان بوشعیب و بوذر آن ترک کشی
وآن صبور پارسی وآن رودکی چنگزن.منوچهری.ترا شاید این گلرخ سیمتن
که هم پای کوبست و هم چنگزن.اسدی.بدش نغز رامشگری چنگ زن
یکی نیمه مرد و یکی نیمه زن.اسدی ( گرشاسبنامه ).پیران چنگ پشت و جوانان چنگزن
در چنگ جام باده و در گوش بانگ چنگ.نظامی.وآن بت چنگ زن که تاخته بود
کار او را چو چنگ ساخته بود.نظامی. || کنایه از ناهید ( زهره ) است:
از آن دو ستاره یکی چنگزن
دگر لاله رخ چون سهیل یمن.فردوسی.

چنگ زننده، نوازندۀ چنگ

( صفت ) وازند. چنگ
چنگ نواز چنگی صناج صناجه

💡 بت چنگ زن چنگ در رود زد دو تا چشم دلبر دم از رود زد

💡 بدش نغز رامشگری چنگ زن یکی نیمه مرد و یکی نیمه زن

💡 بیا مطربا زخمه بر چنگ زن وزآن پرده این دلکش آهنگ زن

💡 قباب سرخ گل برده بگردون نشسته چنگ زن هر سو بلابل

💡 درین گمراهی و تاریکی و چاه تو باری چنگ زن بر حبل الله

💡 قلم را با قلم زن خاک بر سر چرا نه چنگ زن بودم دریغا