پای خوش

پای خوش. [ خوَ / خُش ْ ] ( ص مرکب ) ( رشیدی ). رجوع به پای خوشه شود.

💡 میهمان خود که جای کش بودش بر چنان رقص پای خوش بودش

💡 می فشانم آستین بر افسر گوهرنگار تا سرم را زیر پای خوش خرام آورده ای

💡 دو اسبه راند همی تا بمسجد اقصی سمند تیز تک باد پای خوش رفتار

💡 در راه نیاز می نهی پای خوش راهی و بوالعجب نهادی