گران کردن

گران کردن. [ گ ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) دشوار کردن. سخت کردن. مشکل کردن:
بدان ره که گفت اوسپه را بران
مکن بر سپه کار رفتن گران.فردوسی. || سنگین کردن. ثقیل کردن. وزین کردن:
خون ریز این [ خزان ] قنینه می را گران کند
خون ریز آن ترازوی طاعت کند گران.سوزنی.

( مصدر ) ۱ - سنگین کردن ثقیل کردن ۲ - دشوار کردن مشکل کردن. یا گران کردن رکاب. ۱ - رکاب کشیدن تند راندن مرکب: بر وفق امتثال اشارت رکاب مسارعت گران کرد و عنان مسابقت سبک. ۲ - تاختن حمله آوردن. ۳ - سوار شدن. یا گران کردن سر. ۱ - تکبر ورزیدن. ۲ - ترشرویی کردن عتاب کردن: خداوند خرمن زیان میکند که بر خوشه چین سر گران میکند. ( سعدی ) یا گران کردن عنان. دهن. مرکوب را کشیدن: سبک تیغ را بر کشید از نیام عنان را گران کرد و بر گفت نام. یا گران کردن نرخ. بالا بردن قیمت.

💡 پای لنگ و راه دور و تن ضعیف وتوشه کم اینقدر بار گناه خود گران کردن چرا

💡 اهل عزت را ز عزوّ سروری جز مراعات گران کردن چه حظ

💡 کوهِ طاقت برنمی‌آید به موج حادثات لنگر از رَطلِ گران کردن در این دریا خوش است