لغت نامه دهخدا
گاوس. ( اِخ ) شارل فردریک. ریاضی دان و منجم آلمانی متولد در برونسویک ( 1777 - 1855 م. ) که بسبب تحقیقات فراوان درباره مقناطیس و علم مناظر و مرایا مشهور گردیده است.
گاوس. ( اِخ ) شارل فردریک. ریاضی دان و منجم آلمانی متولد در برونسویک ( 1777 - 1855 م. ) که بسبب تحقیقات فراوان درباره مقناطیس و علم مناظر و مرایا مشهور گردیده است.
کارل فردریخ - ریاضی دان و منجم آلمانی ( و. برونشویک ۱۷۷۷ - ف. ۱۸۵۵ ). وی بسبب تحقیقات فراوان درباره مغناطیس و علم مناظر و مرایا مشهور است. گاوس پژوهشهای بسیار در مکانیک آسمان انجام داد و در نتیجه بمقام مدیری رصدخانه گوتینگن رسید. وی طول یک قوس نصف النهار را بین گوتینگن و آلتونا از سال ۱۸۲۱ تا ۱۸۲۴ اندازه گرفت. وی همچنین مانیتومتر را اختراع کرد که بوسیله آن [ فرضیه عمومی مغناطیس زمینی ] را در سال ۱۸۳۹ بنیان نهاد.
گاوس (gauss)
یکای چگالی شار مغناطیس در دستگاه سی جی اِس، با نماد Gs. هرچند یکای اِس آی تِسلا جایگزین آن شده است، هنوز هم به کار می رود. گاوس برابر با یک خط شار مغناطیسی بر سانتی متر مربع است. چگالی شار میدان مغناطیسی زمین حدود۰.۵ گاوس است و تغییرات آن با زمان را با گاما اندازه می گیرند. یک گاما برابر ۵ـ۱۰ گاوس است.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 معادله انتقال یک معادله دیفرانسیل جزئی است که حرکت یک میدان اسکار پایسته را وقتی با یک میدان برداری سرعت منتقل میشود را توصیف میکند. این معادله از قانون پایستگی میدان اسکالر همراه با قضیه گاوس به دست میآید.
💡 در حالت کلی، برای محیط غیرخطی قانون گاوس به صورت زیر
💡 نام انحراف معیار نخستین بار از سوی کارل پیرسون در سال ۱۸۹۴ پیشنهاد شد پیش از او نامهای دیگری برای این مفهوم پیشنهاد شده بود برای نمونه، گاوس به آن خطای میانگین میگفت.
💡 ، روشهایی را از آنالیز ریاضی به این حوزه از ریاضیات معرفی نمود. در ابتدای قرن نوزدهم میلادی، لژاندر و گاوس حدس زدند که با میل پیدا کردن
💡 گاوس و بسطِ انتگرالِ بتای اویلر است. این انتگرال بعضاً انتگرال بتای بارنس هم خوانده میشود.
💡 ریمان برای تکمیل پسادکترایش، بایست سخنرانی هم میکرد. او سه سخنرانی، دو تا درباره الکتریسیته و یکی دربارههندسه آماده کرد. گاوس بایست یکی از آن سه را برمیگزید، و برخلاف انتظار ریمان، سخنرانی درباره هندسه را برگزید. این سخنرانی ریمان، دهم ژوئن ۱۸۵۴، شاهکاری در ریاضیات شد.