پاک گهر

پاک گهر. [ گ ُ هََ ] ( ص مرکب ) پاک نژاد. اصیل. مَحض. مَحضه. پاکزاد. پاکزاده. حلال زاده:
شاد باش ای ملک پاکدل پاک گهر
کام ران ای ملک نیکخوی نیک خصال.فرخی.

پاکیزه گهر، پاک نژاد، پاک زاده، نجیب، اصیل.

( صفت ) پاک گوهر
پاک نژاد اصیل

💡 بحق شاه شهیدان حسین پاک گهر که گرد دامن پاکش نگشت گرد گناه

💡 شمع روشن گهران روشنی از هم گیرد رونق افروز می پاک گهر مهتاب است

💡 باده پاک گهر چشم مرا دریا کرد کار سنگ یده از رطل گران می‌آید

💡 صدف پاک گهر از دل من دارد یاد در وطن غنچه نشستن، به سفر خندیدن

💡 گرچه آیینه ندارد خطر از آب گهر بیش ازین رومده ای پاک گهر آینه را

💡 از برق حوادث نکند پاک گهر بیم رنگ از رخ یاقوت به آتش نتوان برد