گیتی پناه

گیتی پناه. [ پ َ ] ( ص مرکب ) پناه دهنده گیتی. ملجاء دنیا که کنایه از خداوند باشد:
ببر این همه هدیه ها پیش شاه
بگویش ز دادار گیتی پناه.فردوسی.پس از نام یزدان گیتی پناه
طراز سخن بست بر نام شاه.نظامی.که چون من به نیروی گیتی پناه
به گردون گردان رسانم کلاه.نظامی.سپاس از خداوند گیتی پناه
که بیش است از این قصه انصاف شاه.نظامی. || از اوصافی است که پادشاهان را بدان ستایند. ( از ارمغان آصفی ):
قباد و چو کشواد زرین کلاه
بسی نامداران گیتی پناه.فردوسی.نبوده همچو او گیتی پناهی. ( از حبیب السیر جزو4ج 3 ص 322 ).

۱. پناه دهندۀ جهان.
۲. [مجاز] پادشاه.

۱ - ( صفت ) پناه دهند. جهان ملجا دنیا. ۲ - خدا. ۳ - شاه.

💡 سپاس از خداوند گیتی پناه که بیشست از این قصه انصاف شاه

💡 چو دید آن خداوند گیتی پناه که بدخواه را برده شیطان ز راه

💡 که چون من به نیروی گیتی پناه به گردون گردان رساندم کلاه

💡 داور خورشید منظر، حاکم گیتی پناه آصف جمشید دولت، صاحب خسرو نشان

💡 بجوی از خداوند گیتی پناه رهایی از این بند از وی بخواه

💡 تا او نسازد از خم ابرو اشاره کس را ز حادثات دو گیتی پناه نیست