گوشه نشین

گوشه نشین. [ ش َ / ش ِ ن ِ ] ( نف مرکب ) بر کرانه نشین. که جای در کرانه کند. که بر طرف چیزی نشیند نه در میانه. کناره نشین. || گوشه گیر و گوشه گزین. ( آنندراج ). تنها و مجرد و خلوت نشین. ( ناظم الاطباء ). منزوی. معتزل. خانه نشین. عاکف:
گوش به دریوزه انفاس دار
گوشه نشینی دو سه را پاس دار.نظامی.وآن گوشه نشین گوش سفته
چون گنج به گوشه ای نهفته.نظامی.من ز آن گره گوشه نشین نی دردکش نی میوه چین
می ناب و شاهد نازنین ساقی محابا داشته.خاقانی.گوشه نشین باش که چوگان چرخ
گوی ز پیش تو ربود ای غلام.عطار.آه سعدی جگر گوشه نشینان خون کرد
خرم آن روز که از خانه به صحرا آیی.سعدی.توانگران دخل مسکینان اند وذخیره گوشه نشینان. سعدی ( گلستان ).
چشم برکن به دوستان قرین
گوش بر دشمنان گوشه نشین.اوحدی.به حاجب در خلوت سرای خاص بگو
فلان ز گوشه نشینان خاک درگه ماست.حافظ.

۱. آن که در گوشه ای بنشیند.
۲. [مجاز] گوشه گیر، منزوی.

( صفت ) ۱ - آنکه در گوشه نشیند کناره نشین کرانه نشین. ۲ - گوشه گیر گوشه گزین: و بگوشه نشینان هر ولایت و مشایخ هر ناحیت و سبل بادی. حج و مساکین حرمین فرستاده...

💡 ز حال گوشه نشین قفس مشو غافل به شکر این که به گلزار می توانی شد

💡 آنکه بیرون زد ازین خیمه سراپرده حسن همچنان گوشه نشین دل دیوانه ماست

💡 در عشق تو رسوای جهان شد بملامت گر رند خرابات و گر گوشه نشین بود

💡 هرچند که شد فتنه چشم تو جهانسوز تا خط تو بر خاسته او گوشه نشین است

💡 چه حاجت است به گلگشت باغ، گوشه نشین را؟ که تنگنای رحم باغ دلگشاست جنین را

💡 گهی به تنگدلی چون سکرّه گوشه نشین ز ظلم خمسه ی همکاسکان نیشابور